این اجرای رقص ایرانی به مناسبت روز جهانی زن و در قالب یک رویداد فرهنگی جمعی، در کنار دیگر هنرمندان ایرانی مقیم تورنتو، طراحی و اجرا شد. اثر بر پایه‌ی زبان حرکتی رقص ایرانی و با تمرکز بر بیان احساسی و روایت درونی شکل گرفت؛ روایتی که از دل بدن، حافظه و تجربه‌ی زنانه برمی‌خیزد.

طراحی و اجرای این قطعه با موسیقی ای جان تو جانم را با صدای شهرام ناظری، تلاشی بود برای کاوش در پیوند میان عشق، هویت و نیروی درونی. حرکت‌ها با پرهیز از اغراق و روایت مستقیم، بر ظرافت، مکث، ریتم و نفس تکیه داشتند تا معنا به‌تدریج و در سکوت شکل بگیرد.

این اجرا فراتر از یک نمایش صرفِ فولکلوریک، رقص ایرانی را به‌عنوان زبانی زنده و معاصر بازتعریف می‌کند؛ زبانی که در عین وفاداری به ریشه‌ها، توان گفت‌وگو با مفاهیم امروز، از جمله زن‌بودن، حضور و تعلق فرهنگی در زیستِ مهاجرت را دارد.

این اثر هم‌زمان یک بیان شخصی و یک کنش جمعی است؛ ادای احترام به صدای زنان و پاسداشت حافظه‌ی فرهنگی از مسیر بدن و حرکت.